1978…Bolvadin’in Bekirağa Mahallesi’nde Kömür Çeken Çocuk Terini Silerken…Şimdiki çocuklar bu fotoğrafa iyi baksın!… Kış gelmeden kömür derdine düşerdik. Tezek Kömürünü çocuk-çoluk eve taşıyınca, kışlık ihtiyaçlarımızı almış gibi sevinirdik. Çocuklar için hayatı öğrenme zamanında ve erken başlardı. Kız çocukları erken yaşta evlenmelerine rağmen ev işini, el işini çok güzel öğrenirlerdi.

Günümüz çocuklarına baktığımızda: Ana babalar çocuklarını çok şımartmakta ve hayata hazırlamamaktadırlar. Onlar için önemli olan: Çocuğu, varsın bir çivi bile çakmayı bilmesin ama okulda matematiği iyi olsun… Varsın, eve gelen misafirlerle üç kelime konuşamasın ama fen lisesine gidiyor olsun… Varsın, hısım-akraba ziyareti bilmesin ama sınıf birincisi olsun… Varsın, büyüğe saygıyı, küçüğe sevgiyi bilmesin ama bilgisayardaki oyunu çok güzel oynasın…

Halbuki velîler; çocuğun eli neye yatkın, neleri merak ediyor, ders haricinde kitap da okuyup, ruh dünyasını genişletiyor mu, bunlara dikkat etmesi gerekiyor… Günümüz çocukları ve gençleri acınacak durumda… Çocuklarımızı ekonomik zorluklar, şehit haberleri, savaşlar, dünyada açlık çeken insanlar ilgilendirmiyor ve yürekleri hiç acımıyor… Geçmişimiz de onları hiç ilgilendirmiyor. Kültürümüz, geleneklerimiz, vatan toprağı, onlar için son model bir cep telefonundan daha değersiz. Hayatlarında odaklandıkları tek şey; eğlenmek… Bu fazla özgürlükler de çocuğu nereye götürür bilemiyorum.